Zo, kinderen. Zitten jullie lekker?
Dan ga ik beginnen.
Dit verhaal is duizenden jaren oud, maar het duurde maar zeven dagen.
Alle dingen die we nu zien...
de zon, de maan, de sterren, de aarde...
de dieren en de planten, die bestonden toen nog niet.
Alleen God bestond.
Dus Hij moet alles geschapen hebben. En dat is ook zo.
Die Mr. Simpson, dat was me er een. Wat zou er met hem gebeurd zijn?
Hij is vast dood, net als de rest. -Dat waren nog eens tijden.
Mr. Tuttle, uw haar.
Goedemorgen, mevrouw. We komen voor de...
Ach, natuurlijk.
Komt u binnen.
Ik had u niet zo snel verwacht.
U bent? -Bertha Mills.
En dit is Edmund Tuttle. -Aangenaam, mevrouw.
U bent zeker de tuinman. -Ja, dat klopt.
En deze jongedame heet Lydia.
Heb je ervaring als huishoudster?
Laat u niet misleiden, mevrouw. Ze is ouder dan ze lijkt.
Kun je strijken?
Heb je je tong ingeslikt?
Ze kan niet praten, mevrouw. Het arme kind is stom.
Maar ik verzeker u dat ze heel hard werkt.
Goed dan. Het vorige meisje kletste toch al teveel. Kom.
Mrs Mills, u en het meisje slapen op zolder.
En u, Mr... -Tuttle, mevrouw.
U slaapt in de schuur.
Een week geleden waren onze bedienden plotseling weg.
U bedoelt verdwenen? -In het niets.
Zonder bericht. Ze vroegen niet eens om hun geld.
Ze waren gewoon vertrokken. -Wat vreemd.
U zult gauw merken dat dit geen gewoon huishouden is.
Vandaar mijn advertentie voor eerlijke, hardwerkende mensen.
Niemand is zo eerlijk en hardwerkend als wij, he Mr. Tuttle?
O ja, wij zijn zeer eerlijk. En zeer hardwerkend.
De keuken.
Ik ontbijt om acht uur, de kinderen om negen uur.
Om één uur lunchen we en we dineren om half acht.
En meneer?
Meneer moest de oorlog in, anderhalf jaar geleden.
Ik heb niets meer van hem vernomen. Wie van jullie kookt?
Mijn medeleven, mevrouw. -Wie van jullie kookt?
Ziet u wat ik doe? Geen deur mag geopend worden...
voordat de vorige deur dicht is. Dat is van essentieel belang.
En het is niet zo eenvoudig. Er zijn 15 verschillende sleutels...
afhankelijk van in welk deel van het huis u bent.
Mrs Mills, morgen krijgt u een set sleutels van mij.
De muziekkamer. De piano stond er al.
Ik wil niet dat de kinderen er op spelen.
Daar krijg ik migraine van.
In dit huis wordt de stilte gekoesterd.
Daarom is er geen telefoon, radio of iets anders dat lawaai maakt.
En we hebben ook geen stroom. Dat sneden de Duitsers steeds af...
dus we zijn er nu aan gewend. We gaan verder.
U hoeft ons niet het hele huis te laten zien.
Ja, dat moet wel.
Want meestal zie je niet of er een tafel staat, een stoel, een dressoir...
of een van mijn kinderen die verstoppertje speelt.
Wat bedoelt u, mevrouw?
Ik zal u voorstellen aan de kinderen.
Mr. Tuttle, gaat u maar naar de tuin.
Doe de gordijnen maar dicht. Allemaal.
Kom...
Ik ga ze wakker maken.
De gordijnen moeten dicht blijven.
Wakker worden.
Kom, ogen dicht, handen gevouwen.
gezegend zij, bij dageraad, Jezus, tot wie ik bidden mag
gezegend zij de Heilige Maagd in wie ik zo oprecht geloof
Jezus, Maria, Pure Roos waak over ons, tot de avond valt
Ze zijn nog wat slaperig. -Wat een schattige kinderen.
Nou, wat zeg je dan?
Hoe maakt u het?
Hoe maken jullie 't, kinderen?
Ik ben Mrs Mills, maar jullie mogen wel Bertha zeggen. Hoe heten jullie?
Anne. -Nicholas.
Wat een mooie namen. -Bent u onze nieuwe kinderjuf?
Ja, liefjes. Ik ben jullie nieuwe kinderjuf.
Ze moeten ontbijten. Lydia, ga naar de keuken en sluit alle luiken.
De artsen weten geen oplossing. -Voor wat?
Hun toestand.
Ze zijn allergisch voor licht.
Ze mogen niet blootgesteld worden aan lichtbronnen sterker dan deze.
Anders krijgen ze pijnlijke plekken en blaren...
en geen lucht meer. En dat kan ze fataal worden.
Mijn hemel.
Ik vind deze toast niet lekker. -Waarom niet?
Het smaakt raar. Vroeger vond ik het lekkerder.
Dat was omdat iemand anders het maakte.
Wanneer komen ze terug?
Ze komen niet meer terug. -Net als papa.
Papa komt wel terug.
Mrs Mills, papa vecht in Frankrijk. -De wereldoorlog.
Ja, maar hij is in Frankrijk. -Genoeg gekletst. Door eten.
Gaat u ons ook verlaten?
Natuurlijk niet.
Waarom zou ik dat doen?
Dat zeiden die anderen ook, maar ze gingen toch. Toen gebeurde het.
Stil nou.
Wat bedoel je, Ann? Wat gebeurde er?
Mama werd gek.
Er is niets gebeurd. -Wel waar.
Nietes. -Welles.
Stil.
Wat gebeurt hier?
Over een minuut is alles op, begrepen?
Mrs Mills, komt u mee? Ik wil u even spreken.
De postbode komt elke woensdag...
maar hij is de vorige keer niet geweest.
Ik kan u niet volgen. -Deze brief had hij mee moeten nemen.
Het is die advertentie voor de krant. Leg mij eens uit hoe u hier komt?
Ik begrijp het.
Ik wilde het u vertellen toen u open deed.
Wij kwamen gewoon op de gok.
Zo'n groot huis als dit kan altijd ervaren personeel gebruiken.
Dus u hebt in zo'n groot huis gewerkt? -Het zult u wellicht verbazen...
maar wij hebben hier gewerkt.
Hier? -Het is al een tijdje geleden...
en als ik zo vrij mag zijn...
het waren de mooiste jaren van mijn leven.
Daarom kwamen we langs. Dit huis betekent zoveel voor ons.
Ik zal u mijn referenties laten zien.
Nee, dat is niet nodig. Dus u kent het huis?
Op mijn duimpje.
Tenzij de muren pootjes hebben gekregen en nu ergens anders staan.
Hier beweegt alleen het licht.
En dan wordt alles anders.
Het is best wel zwaar.
Je zou zelfs kunnen zeggen: ondraaglijk.
Je houdt het alleen vol door rustig te blijven.
Ik hou niet van fantasieën en vreemde ideeën. Begrijpt u me?
Ik denk het wel. -De kinderen hebben soms rare ideeën.
Maar daar moet u geen acht op slaan. Kinderen blijven kinderen.
Vanzelfsprekend, mevrouw. -Goed dan.
U mag blijven.
Dank u wel, mevrouw.
Het is wel gebeurd.
De gouverneur probeerde ze op andere gedachten te brengen daarna.
Op andere gedachten te brengen. Punt.
Daarna... -Daarna liet hij ze afranselen.
Maar Justus en Pastor waren niet bang...
en zeiden dat ze bereid waren voor Christus te sterven.
Woedend gaf de Romeinse gouverneur het bevel ze te laten onthoofden.
Wat is er zo leuk?
Wat een stomme kinderen.
Waarom? -Ze zeiden dat ze in Jezus geloofden...
en toen werden ze gedood. -Had jij Christus dan verloochend?
Ja. Van binnen bleef ik in Hem geloven...
maar dat had ik nooit tegen de Romeinen gezegd.
Denk jij er ook zo over?
Ik snap het.
Dus jullie hadden allebei gelogen.
Ok, je hoofd werd er daarom niet afgehakt...
maar wat zou er daarna gebeurd zijn? -Wanneer?
In het leven daarna.
Waar zou jij naartoe gaan na je dood?
Waarheen, Nicholas? -Naar het voorgeborchte.
Wat is het voorgeborchte, Anne? -Eén van de vier portalen.
En dat zijn?
Ikke...ikke...
Nee, hij moet het zeggen. En dat zijn?
Een portaal voor de verdoemden, het vagevuur...
een portaal voor de rechtvaardigen en het voorgeborchte.
In het midden van de aarde, waar het heel erg heet is.
Daar gaan kinderen heen die liegen, maar niet voor een paar dagen.
Ze zijn verdoemd. Voor altijd.
Denk je eens in.
Denk eens aan het eind der oneindigheid.
Ogen dicht.
Ogen dicht en probeer het te zien.
Voor altijd.
Pijn...
Voor altijd.
Ik word duizelig.
Snap je nu waarom Justus en Pastor de waarheid spraken?
Begin maar met les 6. -Mogen we niet spelen?
Absoluut niet. Eerst je lesje lezen en daarna helemaal uit je hoofd leren.
Alles? -Anders wordt er niet gespeeld.
Trouwens, jullie kunnen wel apart van elkaar leren.
Maar dan worden we bang. -Jullie kennen dit huis goed genoeg.
En als we een geest zien?
Vertelt je zus weer verhaaltjes? -Helemaal niet.
Als je een geest ziet, zwaai je maar naar 'm.
Anne, naar de muziekkamer. -Waarom ik?
Omdat ik het zeg. Kom op, pak je boek.
Nicholas, over een uur ben je klaar.
Ik wil een kusje. -Ik wil een kusje. Ik wil een kusje.
Anne, wacht buiten maar. -Dat kan niet.
Daar...
Mrs Mills, alle gordijnen dicht. Mijn dochter moet door de woonkamer.
Kom maar, Anne.
Schat...
mama kan niet altijd bij je zijn.
Sommige dingen moet je alleen doen.
Waar is je rozenkrans?
Als je bang bent, dan knijp je er heel hard in...
en zeg je het Onze Vader op en je angst verdwijnt.
Niet waar. -Ja, echt waar.
Want dan is de Heer bij je.
Je hoeft niet bang te zijn.
Het huis en het gezin. We wonen met ons gezin in een huis.
Het gezin bestaat meestal uit ouders, kinderen en grootouders.
We moeten gehoorzaam zijn...
aan de andere gezinsleden...
en geen ruzie maken met onze broertjes en zusjes.
Hebt u kinderen?
Ik heb alleen Mr. Tuttle en Lydia.
En zij hebben alleen mij.
Is ze zo geboren?
Wat bedoelt u? -Het meisje, is ze stom geboren?
Ik ben klaar hier. Als u het niet erg vindt, ga ik Mr. Tuttle even helpen.
Nicholas...
Ik kom eraan.
Wat is er? -Waarom huil je?
Ik huilde helemaal niet. -Ik hoorde het toch.
Ik ben nog niet klaar.
Is alles goed met je? -Ja.
Waarom huilde je? -Ik heb niet gehuild.
Ik heb het zelf gehoord.
Je hoeft je niet te schamen. -Doe ik ook niet.
Als ik gehuild had, zeg ik het wel. -Dus ik heb gedroomd?
Nee, het was die jongen. -Welke jongen?
Victor.
Wie is Victor?
Die was hier net. Ik zei dat ik moest leren...
maar hij bleef maar huilen. Volgens mij is ie verwend.
Hij zei dat we hier weg moeten. -Is dat zo?
Waarom huilde hij? -Omdat hij hier niet wil wonen.
Zijn vader is pianist en... -Zo, is zijn vader pianist?
Ja, en ik heb gezegd dat hij niet aan de piano mag komen. Toch, mama?
Heb je zijn vader ook gesproken? -Nee, alleen Victor.
Zijn vader en de anderen zijn in de hal. -Er is niemand in de hal.
Dan zijn ze vast naar boven gegaan.
Zo is het wel genoeg, Anne.
Waarom huilde je? -Dat was Victor.
Waar is ie dan? -Weg.
Hoe kan een jongen deze kamer in komen als de deur op slot zit?
Ik dacht dat ik duidelijk was.
De deur mag pas open als de vorige deur op slot is.
We moeten het licht buiten houden, door het sluiten van deuren.
Het gaat hier om mijn kinderen. -Maar, mevrouw...
Geen tegenspraak.
Wie is het laatst in die kamer geweest?
Ze heeft geen sleutel, dat weet u. -Dan blijft alleen u over.
Ik was in de hal en daarna ging ik naar de tuin. U hebt 't zelf gezien.
Wilt u zeggen dat ik het was?
Denkt u nou echt dat ik het leven van mijn dochter in gevaar breng?
Je mag niet lezen aan tafel.
O nee? En ga jij het nu tegen mama zeggen?
Of jij soms?
Heb je echt een jongen gezien? -Ja, hij heet Victor.
Is hij een geest? -Nee, geesten zien er niet zo uit.
Hoe zien ze er dan uit? -Voor de duizendste keer...
Ze dragen een wit laken en kettingen.
Hoe weet je dat? -Ik heb ze gezien. 's Nachts.
Liegbeest. Waar dan?
Je bent stom. -Maar niet zo stom als jij.
Ik geloof je gewoon niet. -Ja, en straks wil je met ons spelen.
Kijk...
Waarom heb je de gordijnen geopend? -Dat heb ik niet gedaan.
Wie dan? -Victor.
Dat doet hij al de hele avond. -Je liegt.
Dus ik lieg, he? -Ja.
Victor, kom tevoorschijn, dan kan mijn stomme broertje je zien.
Laat me met rust. -Wil je hem nu niet meer zien?
Je bent een angsthaas. Angsthaas...angsthaas...
Dan doe ik het zelf wel.
Hou op, Victor.
Nicholas, jij moet het zeggen. Naar mij luistert ie niet.
Ga van mijn bed af. -Dit is ons bed.
Nee, het is van mij. -Anne, hou op met dat stemmetje.
Stil, angsthaas.
Als je niet ophoudt, roep ik mijn moeder en die gooit je eruit.
Je kent mijn moeder nog niet. -En jij kent mijn ouders niet.
Anne, ik ga 't tegen mama zeggen. -Ik ben het helemaal niet.
Victor, raak zijn wang eens aan.
Wat is er?
-Ze maakt me bang en dat wil ik niet.
Ik ben het zat, hoor je me? Ik heb er nu genoeg van.
Ik heb niets gedaan.
Daarom verwees God hem uit de tuin van Eden...
en moest hij grond bebouwen.
Hij verjoeg de mens en plaatste aan de oostkant de kerubs...
en een brandend zwaard om de weg naar de boom des levens te bewaken.
Zo, klaar.
Heel goed.
Vraag nu de Maagd om vergiffenis. -Wat? Dat hadden we niet afgesproken.
We hadden niets afgesproken. Je hebt straf en je doet wat ik zeg.
Ik ga niet om vergiffenis vragen. -Hoe durf je?
Ik heb namelijk niets gedaan.
Je zei dat er iemand in de kamer was. -Dat was ook zo.
Je liegt. -Nietes.
Weet je nog dat verhaal over Justus en Pastor?
Kinderen die jokken eindigen in het voorgeborchte.
Dat zeg jij. Maar het voorgeborchte is voor kinderen die niet gedoopt zijn.
En dat ben ik wel.
Abraham gaf zijn zoon Isaäk het hout voor het brandoffer te dragen...
en zelf droeg hij het vuur en het offermes.
Zo gingen zij samen op weg.
Toen zei Isaäk tot zijn vader Abraham:
Vader? En hij antwoordde: Ja, mijn zoon. En hij...
Hebt u naar Nicholas gekeken? -Ja, mevrouw.
Hij ligt heerlijk te slapen. -En Anne?
Zit die nog op de trap? -Ja, mevrouw.
Ik heb haar liever hier, maar dan kan ik niet borduren.
Hoe lang heeft ze nog straf? Het duurt nu al drie dagen.
Dat is aan haar.
Ze moet gewoon om vergiffenis vragen.
En het werd tijd dat ze de bijbel ging lezen.
Daar is de priester vast blij mee. -Als ie tenminste langskomt.
Hij kent de toestand van de kinderen. -Gisteren zei hij dat ie gauw komt.
Ik ga me geïsoleerd voelen.
En dan die mist, zo lang is ie nog nooit blijven hangen.
Dat is waar.
Je hoort zelfs de meeuwen niet.
Ik hoor je niet.
Toen zei Isaäk tot zijn vader Abraham:
Trouwens, Mrs Mills. Lydia is wel erg rumoerig.
Het lijkt wel of ze met z'n drieën bezig zijn.
Wilt u tegen haar zeggen dat schoonmaken ook zachtjes kan?
Ik wil geen nieuwe migraine-aanval. -Ik zal het haar zeggen.
Dank u.
Nu gaat ze te ver.
Wat gebeurt hier allemaal? -Niets, ik zit te lezen.
Hoorde jij het ook? -Wat?
Toen riep de engel van de Heer uit de hemel tot Abraham...
en zei: Bij mijzelf heb ik gezworen...
Wat was dat? -Geen idee.
Anne, wie maakt dat geluid?
Dat kan ik niet zeggen.
Zeg op. -Toen ik zei dat er iemand was...
kreeg ik straf. Ik weet niet wat ik moet zeggen.
Vertel de waarheid.
Is er iemand boven?
Daar, in die rommelkamer.
Mam, je laat het licht binnen.
Ze is hier.
Ze kijkt naar ons.
Waar zijn ze? -Ze kwamen net hierlangs.
Waar gingen ze naartoe? -Daarheen en daarheen...
en daar naartoe.
Ze zeggen dat het hun huis is.
En ze willen de gordijnen weghalen.
Rustig blijven, mevrouw. -Nee.
Vijf jaar lang heb ik de nazi's buiten de deur gehouden...
en nu is er iemand binnen die de deuren open en dicht doet.
Het huis is al oud. De vloeren kraken en de leidingen maken geluid.
Ik heb stemmen gehoord. Een jongen en twee vrouwen, ze spraken met elkaar.
Kijk nou.
Deze heb ik gisteren gemaakt. Dit is de vader, dit is de moeder...
dit is Victor en dit is de oude vrouw.
En die nummers?
Zo vaak heb ik ze gezien. De oude vrouw het meest.
God in den hemel.
Mrs Mills, haal Mr. Tuttle. We moeten het hele huis doorzoeken.
Voor het donker is. -Ja, mevrouw.
Stil maar. Er gebeurt niets, mama is bij je.
Kijk, ik vind haar zo eng. Ze kijkt niet maar ze ziet je wel.
En ze zegt altijd: Ga met me mee.
Anne, lieg niet. -Echt waar.
Ze vraagt ook dingen. Victor zegt dat ze een heks is.
Wat vraagt ze dan? -Dingen.
Haar adem stinkt.
Open alle gordijnen. Geen donkere hoekjes waar je je kan verstoppen.
Jullie doorzoeken de rechterkant, ik links. Daarna gaan we naar boven.
Misschien zijn het geesten die hier gewoond hebben en...
Doe niet zo stom. Geesten dragen witte lakens en kettingen en doen...
Anne, waarom verzin je zulke verhalen? -Doe ik niet, ze staan in boeken.
Je moet niet alles geloven wat je leest.
Dat zegt mijn moeder ook. Al die spookverhalen zijn onzin.
Maar we moeten wel geloven wat er in de bijbel staat.
Geloof je dat dan niet? -Sommige dingen wel.
Maar niet dat God de wereld in zeven dagen gemaakt heeft.
En ook niet dat Noach al die dieren in één boot had.
En dat de Heilige Geest een duif is.
Ik ook niet. -Duiven zijn niet heilig.
Ze poepen tegen de ramen.
Hebben jullie dat wel eens aan je moeder verteld?
Mevrouw?
Ze hebben overal gezocht. Er is niemand.
Weet u misschien wat dit is?
Dat is een fotoalbum. -Maar iedereen slaapt. Kijk.
Ze zijn dood, mevrouw.
Dat is het dodenboek. In de vorige eeuw maakten ze foto's van de doden...
in de hoop dat de ziel voortleeft via het portret.
Zelfs groepsfoto's.
En kinderen.
Wat macaber.
Hoe kunnen ze zo bijgelovig zijn?
Verdriet kan een mens tot vreemde dingen bewegen.
Ik wil het niet meer in huis zien.
Mrs Mills, kom bij het vuur zitten.
Dank u, mevrouw.
Toen u hier vroeger werkte, zorgde u toen ook voor de kinderen?
Nee, ik had de leiding over de huishouding.
Waren er veel bedienden? -Een stuk of vijftien.
Maar op het eind waren we nog met z'n drieën.
Hoezo? -Mijn werkgevers woonden in Londen.
Ze kwamen hier steeds minder vaak. Het was te ver weg.
En uiteindelijk stond het huis leeg.
Iedereen verlaat dit vervloekte eiland.
Mijn familie vertrok in 1940, vlak voor de invasie.
Ik heb niets meer van ze gehoord.
Ik geef ze geen ongelijk.
Wij zijn ook vertrokken.
Maar soms als je een plek verlaat...
dan laat ie je niet los.
Het was alsof ik dit huis nooit verlaten had.
Waarom ging u weg?
Dat kwam door de TBC, iedereen moest weg.
Is Lydia toen stom geworden?
Ja, ik geloof het wel.
Maar mijn geheugen laat me af en toe in de steek.
Wat is er met haar gebeurd?
Zomaar op een dag...
sprak ze gewoon niet meer. -Dat moet een oorzaak hebben.
Je stopt niet zomaar met praten. Vaak komt het door iets traumatisch.
Er moet haar iets overkomen zijn.
Waren uw werkgevers goed voor haar? -Die waren erg aardig.
Ze beschouwden ons als familie.
Ik denk dat ik naar bed ga. Anders kom ik er morgen niet uit.
Ga maar. Ik blijf nog even hier.
Sorry dat ik zo streng was.
Vergeef je 't me?
Mama...
Wanneer komt papa terug? -Als de oorlog voorbij is.
Waarom is ie gaan vechten? Niemand heeft ons iets aangedaan.
Papa...
Papa is heel erg dapper.
Hij wilde niet dat de Duitsers de baas over hem zouden spelen.
Waarom niet?
Charles...
Waar ben je?
Wat is er, mevrouw? -De sleutel van de muziekkamer. Snel.
Wat is er dan? -Kom mee.
Mijn God.
Ik heb die kamer zelf doorzocht.
Hij was leeg.
Neem een tabletje, mevrouw. Dat is goed voor u.
Toch voelde ik dat er nog iemand was.
Maar geen mens.
Er is iets in dit huis.
Iets duivels.
Iets dat niet...
Niet kan rusten.
Ik weet dat u dat niet gelooft.
U gelooft het niet, he?
Ik geef u geen ongelijk. Ik geloofde ook nooit in die dingen.
Ik geloof het wel, mevrouw.
Ik heb er altijd al in geloofd. Het is onverklaarbaar...
maar het gebeurt wel. We kennen allemaal de verhalen...
van de andere kant.
En ik denk dat soms...
de wereld...
van de doden verzeild raakt in de wereld van de levenden.
Dat kan niet. Dat staat de Heer niet toe.
Het leven en de dood ontmoeten elkaar pas in de oneindigheid.
Zo staat het in de bijbel.
Niet voor alles is een verklaring.
Waar gaat u heen?
Ik ga naar eerwaarde Legrand.
Als hij niet hier wil komen, dan ga ik hem halen.
Wacht tot het weer wat beter wordt. -Ik heb lang genoeg gewacht.
De priester zei... -Kan me niet schelen.
Ik wil dat ie het mij vertelt. Hij moet vandaag komen.
Wat gaat u dan zeggen?
Dat we alle kamers doorzocht hebben. En dat hij het huis moet zegenen.
Mevrouw, het is nog zo vroeg.
Mr. Tuttle. -Goedemorgen, mevrouw.
Ik wil dat u gaat zoeken naar grafstenen.
Er schijnt hier een klein kerkhof te zijn. Daar, tussen die bomen.
Ik heb niets gezien. -Kijk nog 's goed.
Misschien zijn ze overwoekerd.
Ik wil weten of hier een familie begraven ligt.
En een jongetje. Victor.
Ze denkt dat het spookt in huis.
Kunnen we haar wel laten gaan? -Ze komt niet ver in die mist.
O ja, de mist. Natuurlijk.
En wanneer kunnen we dit laten zien?
Alles op z'n tijd, Mr. Tuttle. Alles op z'n tijd.
Trouwens...
Charles...
Grace...
Je bent weer terug.
Er was geen hoop meer, zeiden ze. Ik moest aannemen dat je dood was.
Ze zeggen zoveel.
Dank U. Dank U, God.
Elke avond heb ik God gesmeekt jou levend terug te brengen.
Terug bij de kinderen.
Waar heb je al die tijd gezeten?
Daar. Op zoek naar mijn huis.
Je bent zo anders geworden.
Zo anders. -Soms bloed ik.
Dit is mijn man.
Aangenaam kennis te maken, meneer. -Hij is heel zwak.
Zorg voor een warm bad en schone kleren.
En wat te eten. -Komt in orde, mevrouw.
Hoe gaat het met mijn kleintjes?
Papa...
Waarom heeft het zo lang geduurd?
Ik zei toch dat ie zou terugkomen.
Hebben jullie je netjes gedragen? -Heel netjes.
Lief voor mama geweest? -Ja.
We leren elke dag voor onze eerste communie.
Heb je iemand gedood?
Daar heb je hem.
Schat, je lunch staat klaar.
Kom je beneden eten of wil je...
Wanneer komt papa naar beneden? -Geduld, Anne.
Papa voelt zich niet lekker.
Hij heeft veel dode mannen gezien.
Als je dood gaat in de oorlog, waar ga je dan naartoe?
Wat een vraag. Dat hangt ervan af.
Waarvan?
Of je voor het goede of het slechte vocht.
Je vader vocht voor Engeland, dat waren de goeien.
Hoe weet je wat de goeien of slechten zijn?
Eet je eten nou maar op. Jullie hoeven niet te vechten.
Wij komen nooit ergens.
Je mist helemaal niets.
Je kunt beter thuis zijn bij papa en mama.
En de indringers.
Er zijn hier geen indringers.
Jij zei van wel. -Ik wil er niets meer over horen.
Maar jij zei... -Nu is het genoeg.
Mag ik wat zeggen? -Nee.
Waarom niet? -Omdat het niet mag.
Hou op met dat gesnuif.
Hou ermee op.
Hou daarmee op.
Goed, ga maar naar je kamer. En je krijgt geen toetje.
Niet huilen.
Stil maar.
Je kijkt zo lelijk als je huilt. -Kan me niets schelen.
Stil maar. Luister eens naar me.
Ik heb ze ook gezien.
Echt waar?
Zeg het dan tegen mama, misschien gelooft ze me dan.
Er zijn dingen die je moeder niet wil horen.
Ze gelooft alleen in wat zij geleerd heeft.
Maar maak je geen zorgen.
Vroeg of laat...
zal ook zij ze zien. En dan wordt alles anders.
Hoe dan?
Wacht maar af. Er komen een paar grote verrassingen aan.
Er komen wat veranderingen.
Veranderingen.
Nu doet ze weer of er niets gebeurd is.
En haar dochter? -Die is niet zo koppig.
De kinderen zijn makkelijker te overtuigen.
Maar het is de moeder die het ons lastig maakt.
Denk je dat haar man iets vermoedt?
Nee, die weet niet eens waar hij is.
Wat heb ik toch een mooie dochter.
Mama heeft deze sluier speciaal voor jou gemaakt.
Ik lijk wel een bruid.
Ja, dat klopt.
Ik moet de mouwen wat korter maken. Trek 'm maar uit.
Hij is voor je eerste communie. -Ik zal 'm niet vies maken.
Mag ik 'm nog heel even aan houden? -Nog even?
Goed dan.
Ik ben zo terug. En niet op de grond zitten of tegen de muur leunen.
Monsieur, wilt u met mij dansen?
Heel graag.
Charles, zo kan het niet langer. Je moet wat eten.
in de lucht
ik weet niet of het bewolkt is of helder
want ik zie alleen jou
schat
hoog staat de maan
Anne, trek je jurk uit.
Luister je?
Je zou niet op de grond gaan zitten. -Die is schoon.
Waarom doe je nooit wat ik zeg?
Wat is er?
Waar is mijn dochter?
Wat heb je met mijn dochter gedaan?
Ben je gek?
Ik ben je dochter.
Jij bent mijn dochter niet.
Je bent mijn dochter niet.
Mevrouw, ik hoorde gegil. -Ze wil me dood maken.
Ze wil ons dood maken. Eerder houdt ze niet op.
Ze wil ons dood maken. -Kom maar mee.
Je bent slecht. Je bent slecht.
Slecht.
Hoe is het met haar? -Ik kon haar niet kalmeren.
Ik heb haar naar haar vader gebracht. Ze wilde per se met hem praten.
Wat is er gebeurd? Waarom vochten jullie?
Het was zij niet. Het was die oude vrouw, met die vreemde ogen.
Ze deed mijn dochters stem na. Het was echt niet mijn dochter.
God, help me.
Wat is er met me aan de hand?
Ik weet niet wat me mankeert.
U moet meer rust houden.
U kunt niet alleen de verantwoording over dit huis dragen.
Laat dat maar aan ons over. Wij weten wat er moet gebeuren.
Wat bedoelt u daarmee?
Wat moet er dan gebeuren? -Ik opperde alleen maar...
Er valt niets te opperen.
U weet helemaal niet wat er moet gebeuren.
Of wel?
Wat zijn dat?
Tabletten tegen de migraine.
Die u altijd slikt.
Ik wil alleen zijn.
Kom, kind.
Anne heeft alles verteld.
Ik heb er geen verklaring voor.
Ik heb zelfs nog even gedacht dat er geesten in huis waren.
Ik heb het niet over die geesten.
Ik heb het over die dag.
Ik weet niet wat je bedoelt. -Zeg dat het niet waar is.
Wat is er gebeurd?
Gebeurt?
Ik weet niet wat er met me gebeurde.
Die bedienden waren die nacht vertrokken, zonder wat te zeggen.
En ze wisten dat ik het huis niet kon verlaten.
Dat wisten ze.
Wat is er gebeurd?
Ze heeft me geslagen.
Ze werd gek, net als toen.
Weet je nog?
Je moet het me vergeven.
Ik niet. De kinderen.
Die weten dat ik van ze hou.
Ik zou ze nooit kwaad doen. Ik ga nog liever dood.
Wat doe je? Ben je boos op me?
Ik ben teruggekomen om afscheid te nemen. Ik moet gaan.
Waar naartoe?
Naar het front. -De oorlog is afgelopen.
De oorlog is niet afgelopen. -Wat klets je nou?
Je gaat niet. Je hebt ons al eens verlaten. Je gaat niet.
Waarom ging je naar die stomme oorlog die ons helemaal niet aangaat?
De anderen bleven toch ook hier. -Die gaven zich over.
Wij allemaal.
Het hele eiland was bezet.
Wat had je nou verwacht?
Wat wilde je nou bewijzen? Jij hoorde hier bij ons.
Bij je gezin.
Ik hield van je en daar kon ik mee leven.
In deze duisternis.
In deze gevangenis.
Maar jij niet.
Je had aan mij niet genoeg. Daarom ging je weg.
Niet vanwege die oorlog.
Je wil van mij af, he?
Vergeef me, Grace.
Waar zijn de gordijnen?
Laat me eens kijken.
Je hebt niets. Jullie hebben niets.
Ik wil naar papa.
Papa is weg. -Dat is niet waar.
Jawel.
Het is wel waar.
Ik hou van je, mama.
Ga de gordijnen zoeken.
Wie?
Wie heeft dit gedaan?
Zeg het.
Jij weet wat hier gebeurt. Jij hebt het eerder meegemaakt. Zeg het.
Schrijf het op.
Alsjeblieft. -Daar schiet u niets mee op.
En ze kan ook niet schrijven. -Waar zijn ze?
De gordijnen.
Mijn kinderen kunnen niet zonder. Iemand heeft de gordijnen weggehaald.
Dat weet ik. U hoeft niet zo te schreeuwen.
Mr. Tuttle, ik wilde u net gaan roepen.
Hebt u al gezien dat iemand de gordijnen heeft weggehaald?
De gordijnen?
Hemeltje...
Waarom zou iemand zoiets doen?
Misschien om wat daglicht binnen te laten.
Daglicht, natuurlijk.
Iemand wil mijn kinderen doden. -Wie zegt dat daglicht dat doet?
Bent u gek?
Dat heb ik u verteld.
Ze zijn allergisch voor licht. Het licht wordt hun dood.
Dat was vroeger zo. Misschien zijn ze nu niet meer allergisch.
Hoe weet u of ze nog ziek zijn als u ze nooit aan daglicht blootstelt?
Mijn schoonzus had vreselijke last van reuma in benen en rug.
Maar op een mooie dag...
was het weg.
Ik ga de gordijnen zoeken...
en als ze weer hangen gaan jullie eruit.
En meneer dan? Wat vindt hij hiervan?
Geef me uw sleutels.
Ik wil ze nu terug.
Ik weet wat jullie willen. Jullie willen ons bang maken.
Jullie willen ons wegpesten omdat jullie dit huis willen hebben.
Geef me die sleutels. Ik vraag het niet nog een keer.
U moet rustig blijven. -Geef me die sleutels.
Geef hier.
En nu wegwezen.
Weet u, Mr. Tuttle...
Mijn geduld is op. En dat van u?
O ja, absoluut.
We gaan de grafstenen vrijmaken.
Wat doet mama? -Ze is gek geworden.
Leugenaar. -Ze is gek.
Leugenaar. -Ze is gek. Ze is gek.
Het is avond.
Wat ga je doen? -Ik ben het zat.
Ik ga papa zoeken in het bos. -Ga je weglopen?
Ik klim via de pijp naar beneden. Heel eenvoudig.
Als mama erachter komt, krijg je straf.
Wacht even.
Ik wil ook mee papa zoeken. -Liegbeest, je bent bang in je eentje.
Bangebroek...bangebroek... -Stil.
Volgens mij zijn we verdwaald. -We zijn nog in de tuin, domoor.
Ik ben bang. -Was dan thuis gebleven.
Zeg eens wat. -Wat moet ik zeggen?
Geen idee. Zeg maar wat. -Ik heet Anne en ik loop.
Ik loop en ik heet Anne.
Wat zijn dat?
Dat lijken wel graven.
Niet naartoe gaan. -Waarom niet?
Straks komt er een geest uit. -In graven liggen alleen maar skeletten.
Hier staat wat op geschreven. -Laten we gaan.
Anne, wat staat erop?
Jullie moeten nu flink zijn. -Nicholas, kom hier.
Mrs Mills, zeg het niet tegen mama. -Niet tegen ze praten.
Waarom niet? -Ze zijn dood.
Het zijn geesten. Kom hier.
Kinderen...
Waarom dragen ze dan geen lakens en kettingen? Jij zei...
Doet er niet toe. Blijf uit hun buurt.
Je plaagt me altijd en je liegt. Ik ben het zat.
Ik plaag je niet. Het is waar. Kom hier.
Kinderen.
Rennen. Rennen.
Snel, naar binnen.
Kom niet dichterbij. Blijf staan.
Doe geen moeite. De TBC heeft ons al te pakken gehad.
Een halve eeuw geleden.
Ga weg.
Doe open, mevrouw. -Wat willen jullie?
Mama, niet open doen. -We hebben hun graven gezien.
Ga je boven verstoppen.
Ik ben bang.
Blijf bij elkaar.
Jullie moeten bij elkaar blijven.
Ga je verstoppen.
We hebben geprobeerd het uit te leggen.
Wat uit te leggen? -Over het huis.
De nieuwe situatie.
Welke situatie?
We moeten leren samen te leven.
De levenden en de doden.
Als jullie dood zijn, laat ons dan met rust.
Laat ons met rust.
Kom, hierin.
Als we dat doen, denkt u dan dat zij ook weggaan?
Wie? -De indringers.
Er zijn geen indringers. -Die hebben de gordijnen weggehaald.
Dat kan ik u verzekeren.
Ze zijn daarbinnen, met u en de kinderen.
En ze wachten op jullie.
En geloof me, vroeg of laat vinden ze jullie.
Wacht hier, ik ben zo terug. -Nee, we moeten bij elkaar blijven.
Ik kan haar niet alleen laten.
Hou op met snuiven.
Nicholas, hou daarmee op.
Hou op.
Hoor je dat? Er is iemand.
Ga met ons mee.
Waar zijn jullie?
Geef antwoord.
De indringers hebben ze gevonden. -Wij kunnen nu niets meer doen.
U moet naar boven gaan en met ze praten.
Onze Vader, die in de hemel zijt...
Uw naam worde geheiligd.
Uw Rijk kome, Uw wil geschiede, op aarde...
zoals in de hemel.
Geef ons heden ons dagelijks brood en vergeef ons onze schulden.
Waarom zijn jullie bang, kinderen?
Waarom mogen we jullie vriendjes niet zijn?
Kom, praat tegen ons.
Praat tegen ons.
Vertel eens wat er gebeurd is.
Niet zeggen. Niet zeggen.
Niet zeggen.
Als ik het zeg, laten ze ons met rust.
Waarom huilen jullie?
Wat is er in deze kamer gebeurd?
Wat heeft jullie moeder gedaan?
Iets met een kussen.
Heeft ze jullie zo gedood?
Met een kussen? -Ze heeft ons niet gedood.
Als je dood bent, waarom blijf je dan nog hier?
We zijn niet dood.
Waarom blijf je in dit huis? -We zijn niet dood.
We zijn niet dood. -We zijn niet dood.
Waarom blijf je in dit huis?
We zijn niet dood.
Gaat het?
Alleen een beetje duizelig.
Wat is er gebeurd?
Ze hebben contact gezocht. -Alle drie?
Klaarblijkelijk wel. De moeder en de twee kinderen. Interessant, he?
Interessant? Ik vond het doodeng.
Rustig, schat. -Nee.
We hebben gedaan wat jij wilde, maar nu luister je naar mij.
We blijven hier niet langer. Die wezens willen ons hier niet.
We weten niets van ze. -O jawel.
De moeder verstikte haar kinderen en schoot zichzelf dood.
Ik vind dat wel voldoende. Denk eens aan onze zoon.
Er is niks aan de hand met Victor. -Er is wel wat.
Hij heeft nachtmerries. Hij heeft dat meisje gezien.
Deze dame werd ook al door haar bezeten.
Laten we hier weggaan. -Goed...
Morgenvroeg vertrekken we. -Godzijdank.
Ik ga even naar Victor kijken.
Bedankt voor uw komst. -Ik hoop dat we u geholpen hebben.
Zeker, maar het was niet de leukste avond van mijn leven.
Eerst begreep ik niet...
waarom ik dat kussen vast had.
En waarom jullie niet bewogen.
Maar toen wist ik het.
Het was gebeurd.
Ik had mijn kinderen gedood.
Ik pakte het geweer...
zette het tegen mijn voorhoofd...
en haalde de trekker over.
Niets...
En toen hoorde ik jullie lachen.
Jullie waren aan het spelen met de kussens.
En ik dacht...
dat de genadige Heer...
mij een nieuwe kans gaf...
door te zeggen:
Geef nooit op.
Wees flink.
Wees een goede moeder...
voor hen.
Maar nu...
Wat betekent dit allemaal?
Waar zijn we?
Lydia vroeg precies hetzelfde...
toen ze besefte dat we alle drie dood waren.
Dat was de laatste keer dat ze sprak.
Maar dat kon ik u niet eerder vertellen.
Zal ik een kopje thee zetten?
De indringers gaan weg, maar er zullen anderen komen.
Soms voelen we ze, en soms ook niet.
Maar zo is het altijd geweest...
mevrouw.
Is papa dood gegaan in de oorlog?
Zien we hem ooit nog terug? -Dat weet ik niet.
Als we dood zijn, waar is het voorgeborchte dan?
Ik weet niet of er wel een voorgeborchte bestaat.
Ik weet niks meer dan jullie.
Ik weet alleen dat ik van jullie hou.
Ik heb altijd van jullie gehouden.
En dit is ons huis.
Zeg me maar na.
Dit is ons huis.
Mama, kijk. Het doet geen pijn meer.
Niemand krijgt ons hier weg.
Kom, Victor.
Nederlandse Ondertiteling CPS Verdegaal